كوره داغ
آهنگری بود که با وجود رنجهای متعدد و بیماریاش عمیقاً به خدا
عشق میورزید. روزی یکی از دوستانش که اعتقادی به خدا نداشت از
او پرسید: تو چگونه میتوانی خدایی را که رنج و بیماری نصیب می
کند دوست داشته باشی؟ آهنگر، سر به زیر آورد و گفت: وقتی می
خواهم وسیلهای آهنی بسازم یک تکه آهن را در کوره قرار میدهم.
سپس آن را روی سندان میگذارم و میکوبم تا به شکل دلخواهم درآید.
اگر به صورت دلخواهم درآمد، میدانم که وسیله مفیدی خواهد بود. اگر
نه، آن را کنار میگذارم. همین موضوع باعث شده است که همیشه به
درگاه خداوند دعا کنم که خدایا! مرا در کورههای رنج قرار ده، اما
کنار نگذار.
به دعای مرد آهنگر دقت کردید؟
چه دعای قشنگی.
به نظر شما اینطور نیست؟
فکر نمیکنم کسی که طعم با خدا بودن رو چشیده باشه دلش بخواد خدا
اون رو کنار بذاره. ترجیح بده توی اون کوره قرار بگیره سختیها رو
تحمل کنه.
خیلیها رو دیدم که وقتی توی زندگی دچار مشکلات میشن خیلی زود
میگن خدا عادل نیست، یکی باید مثل من سختی بکشه و یکی دیگه
بالای شهر دنبال عشق و حال باشه. یا میگن خدا ما رو دوست نداره.
سختیها و مشکلات در زندگی در رشد شخصیتی ما تأثیر به سزایی
داره.. همونطوری که در انجیل گفته شده: در سختیها نیز فخر میکنیم،
زیرا میدانیم سختیها بردباری به بار میآورد و بردباری شخصیت را
میسازد و شخصیت سبب امید میشود و امید به سرافکندگی نمی
انجامد.
این هم یک مثل هندی که فکر میکنم بد نباشه اگر بخونید:
فقط در ناملایمات است که فضایل انسان به اوج خود میرسد. در غیاب
باد، یک پنبه مانند یک کوه استوار است.
حرفهام رو با یه آیه از انجیل به تموم میکنم: هرگاه با آزمایشها روبرو
میشوید آن را کمال شادی بیانگارید، زیرا میدانیم گذار ایمان شما از
بونه آزمایشها پایداری به بار می آورد.
